info@vacwerk.nl | 0641482695
Sollicitatiegesprek

Sollicitatiegesprek

Er zijn soms ontmoetingen die een lach op je gezicht toveren als je eraan terugdenkt en waarvan je graag iedereen deelgenoot maakt.

Op dinsdag verzorg ik een presentatie over PPP zorg of ook wel: hoe ga je van meten naar weten naar …….daadwerkelijk verbeteren. De toehoorders zijn bewoners van een verzorgingshuis met hun naaste en medewerkers uit de zorg. Ik ben vroeg en hierdoor in de gelegenheid om iedereen te ontvangen. Een mevrouw achter een rollator valt me meteen op, fysiek niet meer in opperste conditie maar direct aanwezig door haar vrolijkheid en de wijze waarop ze anderen begroet. Gedurende de presentatie houdt ze zich rustig en stil. Maar het is mij duidelijk dat ze niet kan wachten om het spreekgestoelte te beklimmen. Ze zit bij wijze van spreken op het puntje van haar stoel om te vertellen wat ze er allemaal van vindt. Wanneer de gelegenheid zich voordoet neemt ze het woord. Zeer correct met in acht neming van de ‘setting’ doet ze haar woordje. Waarbij ze vaak haar zin niet afmaakt en zegt ”je weet dan vast wel wat ik bedoel”. Waarna ze met een veelbetekenende blik een stilte laat vallen. Nu kan ik wel raden wat ze bedoelt maar ik vraag af en toe toch even door. Dit omzeilt ze op een grappige manier door zich een beetje van de domme te houden. Op deze momenten maakt ze dankbaar gebruik van haar leeftijd door aan te geven dat ze me niet goed hoort, nadrukkelijk haar hand achter haar oor, of dat ik haar juist niet goed begrijp. Ik wil haar niet in verlegenheid brengen en laat het maar zo.

Na afloop zoekt ze me op, pakt mijn hand vast en bedankt me voor de avond. “Je moet weten”, zegt ze, “ik heb altijd in het onderwijs gezeten en dat niet alleen, ik ken heel veel mensen die later de politiek in zijn gegaan.” Ze laat gewichtig een paar namen vallen van bewindslieden die ook ik nog wel ken. “Ik ben zelfs op verzoek van de Overheid op bezoek geweest in Azië om te onderzoeken of de ontwikkelingsgelden goed werden besteed. Ik heb zoveel ervaring en dat is dan ook de reden dat graag iets wil betekenen in deze organisatie. Ik kan niet veel meer maar ik kan wel interviews of zo doen met de bewoners. Ze vertellen namelijk nu niet veel maar er leeft wel heel veel.” Met een knipoog vraag ik of dit een open sollicitatie is. “Ja”, zegt ze “eigenlijk wel. Als je me echt kan gebruiken dan graag” en ze geeft me haar adresgegevens. We hebben plezier en maken er grapjes over maar ik heb wel door dat ze erg serieus is over deze sollicitatie. Ze doet er nog een schepje bovenop en vertelt quasi terloops dat ze in haar werkzame leven een gesprek heeft gehad met een afvaardiging van de Verenigde Naties om te vertellen over haar bevindingen in Azië.

Ik bezwijk onder al deze prominente voorbeelden en uitmuntende competenties en vertel haar wat er in mij opkomt. Zou ze voor zichzelf een rol zien weggelegd om na te denken over een ‘goede’ vraag die de organisatie in ieder geval aan zijn/haar bewoners zou moeten stellen? Waarom zou de zorg dit zelf moeten bedenken? Dankbaar kijkt ze me aan en zegt:  “Ja,  we moeten het gewoon ‘samen’ doen, dan komen we verder”. Haar avond is goed en de mijne ook!

Sluit Menu